سالهاست اونقدر آدم ها برام عجیب و غریب دیده میشن که هر چیزی رو ازشون انتظار دارم. حتی اونی که مثل چشمام بهش اعتماد دارم. هر وقت هم که قراره این حس تو وجودم کمتر میشه، اتفاقی میفته که دوباره یادم میاد و یه هفته ای بهمم میریزه. اینطوریه که

از خود این وبلاگ جالب تر برام پیام هاشه، پیام های خصوصی و غیر خصوصی که گاهی کلی انرژی بهم داده، گاهی عصبیم کرده، گاهی غمگینم کرده و خیلی حس های دیگه. بعضی از پیام ها، منو یاد دوستان از دست رفته ام میندازن. پیام هایی که اوج محبت و لطف دوست

یادمه که یکی از دوستان که از قضا استاد پروژه پایانی منم شده بود، بجای ارائه پروژه پایانی ازم خواست سر کلاسش برای شاگرداش از تجربیات کاریم بگم. اینطوری شد که من مدت ها به اینکه چی باید بگم فکر کردم. روزی که رفتم کلاسش، کل چیزی که فکر کردم به درد